ശാസ്ത്രീയ അവബോധത്തിന് നമ്മുടെ സമൂഹത്തിലുള്ള പ്രസക്തിയും പ്രാധാന്യവും – SHANKARRAJ NAIR R

0
  

Author : SHANKARRAJ NAIR R

Company : SPERIDIAN TECHNOLOGIES

ശാസ്ത്രീയ അവബോധത്തിന് നമ്മുടെ സമൂഹത്തിലുള്ള പ്രസക്തിയും  പ്രാധാന്യവും

നമ്മുടെ സമൂഹം അനുനിമിഷം വികസിക്കുകയാണ്, വിസ്തൃതി കൊണ്ടായാലും ജീവിതശൈലി കൊണ്ടായാലും. ദൈനംദിനം നമ്മളോരോരുത്തരും ഏർപ്പെടുന്ന വ്യത്യസ്തവ്യവഹാരങ്ങളാണ് സമൂഹത്തെ സജീവമായി നിലനിർത്തുന്നത്. കുറച്ച് ഭക്ഷണം വാങ്ങുന്നതായാലും  ബഹിരാകാശത്തേക്ക് ഒരു ഉപഗ്രഹം വിക്ഷേപിക്കുന്നതായാലും മേൽ പറഞ്ഞ വ്യവഹാരങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽപ്പെടുന്നു. ഭക്ഷണ സാധനം വാങ്ങുമ്പോൾ അത് ഉപയോഗയോഗ്യമായ അവസ്ഥയിലാണോ  എന്നു മനസിലാക്കാനുള്ള അടിസ്ഥാന ജ്ഞാനം നമുക്കുണ്ടാകണം. അത് പോലെ  തന്നെ കുടുംബത്തിലുള്ളവർക്കെല്ലാം നമ്മൾ വാങ്ങുന്ന ഭക്ഷണത്തോട് താല്പര്യമുണ്ടോ എന്നും മനസിലാക്കിയിരിക്കണം. ഉപഗ്രഹം വിക്ഷേപിക്കുമ്പോഴാകട്ടെ, അതിന്റെ സഞ്ചാരപാത, ലക്ഷ്യങ്ങൾ മുതലായവയെപ്പറ്റി വിക്ഷേപകർ ആഴത്തിൽ മനസിലാക്കിയിരിക്കണം. ഇങ്ങനെ ഏതൊരു വിഷയമായാലും അതിനെ പറ്റി നമുക്കുണ്ടാകേണ്ട അടിസ്ഥാനപരമായ ചില ധാരണകളെയാണ്  അവബോധം എന്നു വിളിക്കുന്നത്. ഒരു കാര്യത്തെപ്പറ്റി തെറ്റായ അവബോധമാണ് നമുക്കുള്ളതെങ്കിൽ നമ്മൾ ആ വിഷയത്തിൽ വേണ്ടത്ര ശോഭിക്കില്ല. ഇവിടെയാണ് ഓരോ കാര്യത്തിലുമുള്ള നമ്മുടെ അവബോധം ശാസ്ത്രീയമായിരിക്കേണ്ടതിന്റെ പ്രസക്തി. കാരണം എത്രത്തോളം ശാസ്ത്രീയവും വസ്‌തുനിഷ്‌ഠവുമായാണോ  നമ്മൾ ഒരു വിഷയത്തെ സമീപിക്കുന്നത്, അത്രത്തോളം കൃത്യമായ ഫലമായിരിക്കും നമുക്ക് ലഭിക്കുന്നത്.

ഒരു വിഷയത്തെപ്പറ്റിയുള്ള നമ്മുടെ അവബോധം എത്രത്തോളം ശാസ്ത്രീയമാണ് എന്നത് ആ വിഷയത്തെ കൂടി ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. എല്ലാവർക്കും എല്ലാ വിഷയങ്ങളും ഒരു പോലെ ഗ്രാഹ്യമാകണമെന്നില്ല. വിദ്യാഭ്യാസം പോലുള്ള ഘടകങ്ങൾക്ക് ഇക്കാര്യത്തിൽ ചില പരിമിതികളുണ്ട്. ഉദാഹരണത്തിന്, രസതന്ത്രത്തിൽ ബിരുദാനന്തര ബിരുദം നേടിയ ഒരു കോളേജ് അധ്യാപകനേയും പത്താം തരം വരെ മാത്രം പഠിച്ച ഒരു പച്ചക്കറി കച്ചവടക്കാരനെയും ഒന്നു താരതമ്യം ചെയ്യാം. ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ മികച്ചവൻ എന്നു നമുക്ക് തോന്നുന്നത് ഉന്നത ബിരുദധാരിയായ കോളേജ് അധ്യാപകനായിരിക്കും. പഠിപ്പിക്കുന്ന വിഷയം, വിദ്യാഭ്യാസ സംബന്ധിയായ കാര്യങ്ങൾ തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ അയാളുടെ അവബോധം വളരെ ഉന്നതിയിലുമായിരിക്കും. എന്നാൽ ഒരു കിലോ തക്കാളിയുടെ ഇന്നത്തെ വില എത്ര എന്നു ചോദിച്ചാൽ ഒരു പക്ഷെ കോളേജ് അധ്യാപകനു മറുപടി പറയാനാകില്ല. കാരണം പച്ചക്കറി സംബന്ധമായ കാര്യങ്ങളിൽ  അയാൾക്കുള്ള പരിചയം വല്ലപ്പോഴും  പച്ചക്കറിക്കടയിൽ പോകുന്നു എന്നതു  മാത്രമായിരിക്കും. പക്ഷെ ഇതേ ചോദ്യം നമ്മൾ ചോദിക്കുന്നത് പച്ചക്കറി കച്ചവടക്കാരനോടാണെങ്കിൽ കൃത്യമായ ഉത്തരം തരാൻ അയാൾക്കു കഴിയും. മാത്രമല്ല പച്ചക്കറി വിപണിയുടെ സമീപകാല സ്പന്ദനങ്ങളെല്ലാം ഏറെക്കുറെ അയാൾക്ക് ഹൃദിസ്ഥമായിരിക്കും. ഈ അറിവ് പച്ചക്കറി സംബന്ധമായ കാര്യങ്ങളിൽ  അയാൾക്കുള്ള അറിവിനെ വസ്‌തുനിഷ്‌ഠവും ഒരു പക്ഷെ പ്രവചന സ്വഭാവമുള്ളതുമാക്കി തീർത്തേക്കാം. കുറച്ച് പച്ചക്കറിയുടെ വിലയെത്ര എന്ന ചോദ്യം ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ അപ്രധാനമായി തോന്നാമെങ്കിലും നമ്മുടെ നിത്യജീവിതത്തിൽ വളരെ പ്രാധാന്യമർഹിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. ബോർഡുകളിൽ തെളിയുന്ന രസതന്ത്ര സമവാക്യങ്ങളെക്കാൾ നമ്മുടെ ജീവിതത്തോട് ചേർന്നു നിൽക്കുന്ന ഒന്ന്. വിദ്യാഭ്യാസം, ലോകപരിചയം, അനുഭവസമ്പത്ത് മുതലായ ഒട്ടേറെ ഘടകങ്ങൾ സംയോജിക്കുമ്പോഴാണ് പല വിഷയങ്ങളിൽ നമുക്കുള്ള അവബോധം കൂടുതൽ ശാസ്ത്രീയമായി തീരുന്നത്.

ചില വ്യക്തികളുണ്ട്. അശാസ്ത്രീയമാണെങ്കിൽ കൂടിയും തങ്ങളുടെ ധാരണകളിലും വിശ്വാസങ്ങളിലും നിന്ന് അണുവിട വ്യതിചലിക്കാത്തവർ. ഉദാഹരണമായി  അടുത്ത കാലത്ത് റിലീസായ ഒരു മലയാള ചലച്ചിത്രത്തിലെ രംഗം പ്രതിപാദിക്കാം. ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന് വാഹനാപകടത്തിൽ ഗുരുതരമായി പരിക്കേൽക്കുന്നു. അയാളുടെ അമ്മ അയാളെ പ്രഗത്ഭമതിയായ ഡോക്ടറുടെ അടുത്ത് തന്നെ എത്തിക്കുന്നു. പക്ഷെ അവരുടെ ആവശ്യം വിചിത്രമായിരുന്നു. രോഗിക്ക് ജീവവായു മാത്രം നൽകിയാൽ മതിയാകും. അപകടം മൂലമുണ്ടായ പരിക്കുകളുടെ ഗുരുതരാവസ്‌ഥ ലഘൂകരിക്കുന്നതിനുള്ള യാതൊരു ചികിത്സയും പാടില്ല. ഈ വാദത്തിന് അവരെ പ്രേരിപ്പിച്ച ഘടകം കുറേക്കൂടി വിചിത്രമായിരുന്നു. ദൈവം അവനെ ഭേദപ്പെടുത്തിക്കൊള്ളും. അതവരുടെ വിശ്വാസമാണത്രെ. എത്രയൊക്കെ അപേക്ഷിച്ചിട്ടും അവർ നിലപാട് മാറ്റാൻ തയ്യാറാകുന്നില്ല. ഒടുവിൽ അവരുടെ ശ്രദ്ധയിൽ പെടാതെ ആവശ്യമായ ചികിത്സകളെല്ലാം ഡോക്‌ടർ നൽകുന്നു. രോഗി ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു വരികയും ചെയ്യുന്നു. ഈ പറഞ്ഞത് സിനിമയിലെ വെറുമൊരു രംഗമാണെങ്കിൽ  കൂടിയും സമാനമായ ഒട്ടേറെ സംഭവങ്ങൾ സമൂഹത്തിൽ നടക്കുന്നുണ്ട്. മതപരമായ വിശ്വാസങ്ങൾക്ക് പ്രാമുഖ്യം നൽകുന്നവരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ദൈവത്തിനു സാധിക്കാത്തതായി ഒന്നുമില്ല. ശരിയാണ് വിശ്വാസികൾക്ക് ദൈവം സർവ്വജ്ഞനായിരിക്കാം. സകല കഴിവുകളുമുള്ളവനായിരിക്കാം. പക്ഷെ അപകടം പറ്റി രക്തം വാർന്ന് ജീവച്ഛവമായി കിടക്കുന്ന ഒരാളെ നേരിട്ട് ദൈവം ഒരിക്കലും നേരിട്ട് വന്നു സുഖപ്പെടുത്തുമെന്ന് കരുതാനാവില്ല. കൃത്യസമയത്ത് രോഗിയെ ആശുപത്രിയിലെത്തിക്കാനായാൽ, പെട്ടെന്ന് തന്നെ ചികിത്സ ലഭിച്ച് ജീവിതത്തിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തിയാൽ വിശ്വാസികൾക്ക് ദൈവസാമീപ്യത്തിൽ വിശ്വസിക്കാം. അതാകണം വിശ്വാസം. അല്ലാതെ മൃതപ്രായനായ രോഗിക്ക് യാതൊരു വൈദ്യചികിത്സയും നൽകാതെ ദൈവം നേരിട്ടിറങ്ങി വന്നു സുഖപ്പെടുത്തുമെന്ന് കരുതുന്നത് വിശ്വാസമല്ല, വെറും അന്ധവിശ്വാസമാണ്. രോഗം വന്നാൽ ഡോക്‌ടറെ കാണിക്കുക എന്ന ഏറ്റവും ലളിതവും, അതെ സമയം ശാസ്ത്രീയവുമായ യുക്തിയാണിവിടെ ഉണ്ടാകേണ്ടത്, ദൈവത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന വ്യക്തിക്കായാലും  വിശ്വസിക്കാത്ത വ്യക്തിക്കായാലും.

ആദിമമനുഷ്യന്റെ വളർച്ചയുടെ പടവുകളിലെപ്പോഴോ അവൻ ചില അമാനുഷിക ശക്തികളിൽ വിശ്വസിച്ചു തുടങ്ങി. അവനു ഭയമായിരുന്നതിനെയെല്ലാം, മഴയാകട്ടെ,കാറ്റാകട്ടെ, ഇടിമിന്നലാകട്ടെ  അവൻ ഭയഭക്തി ബഹുമാനങ്ങളോടെ കണ്ടു. ക്രമേണ ഈ ഭയഭക്തി ആരാധനയിലേക്കു വഴി മാറി. ദൈവം എന്ന സങ്കൽപ്പം അവിടെ ഉടലെടുത്തു. പല പ്രദേശങ്ങളിൽ, പല തരത്തിൽ ദൈവ വിശ്വാസം ഉടലെടുത്തു. മനുഷ്യപുരോഗതിയോടൊപ്പം തന്നെ ഇത്തരം വിശ്വാസങ്ങളും പുരോഗമിച്ചു. മതം എന്ന സാമൂഹ്യക്രമത്തിന്റെ തുടക്കം ഇവിടെയാണ്. ദൈവം എന്ന ശക്തമായ അടിത്തറയിൽ കെട്ടിപ്പൊക്കിയ ഒരു കൂട്ടം തത്ത്വസംഹിതകൾ  ലോകത്ത് വ്യത്യസ്ത മതങ്ങൾക്ക് കാരണമായി. അവയെ നിലനിർത്താനും പരിപോഷിപ്പിക്കാനും മതപുരോഹിതരുണ്ടായി. ഒരു വശത്ത് ആത്മീയതയുടെ അവസാനവാക്കാകുന്നതിൽ ഈ പുരോഹിതർ വിജയിച്ചപ്പോൾ, മറുവശത്ത് മതങ്ങൾ ഈ പുരോഹിതരുടെ  ജീവനോപാധിയായി തന്നെ രൂപാന്തരം പ്രാപിച്ചു. മനുഷ്യൻ അവന്റെ മനസിന്റെ ഇരുണ്ട അറകളിൽ  മതങ്ങളിലൂടെ വെളിച്ചം പകരാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, മനുഷ്യരിൽ തന്നെ ഒരു ചെറിയ വിഭാഗത്തിന്റെ വരുമാനമാർഗമായി അതേ മതങ്ങൾ മാറുകയായിരുന്നു. ശാസ്ത്രം എന്നും മതങ്ങൾക്കു വെല്ലുവിളിയായിരുന്നു. അവതാരങ്ങളുടെ ലീലകളായും, പ്രവാചകന്മാരുടെ മായകളായും സർവ്വതിനേയും വ്യാഖ്യാനിച്ച്  ജനസമ്മതി നേടി ഉപജീവനം കഴിച്ചിരുന്ന  മതപുരോഹിതർക്ക്, ഓരോ കാര്യങ്ങളെയും സംബന്ധിച്ച ശാസ്ത്രീയ വിശദീകരണങ്ങളുണ്ടായത് വലിയ തിരിച്ചടിയായി. ഇവിടെ മതം ശാസ്ത്രത്തിന്റെയും ശാസ്ത്രീയ ചിന്തകളുടെയും ശത്രുവായി മാറി തുടങ്ങി.  ഭരണകൂടങ്ങളിലേക്ക് വരെ നീരാളിക്കൈ പോലെ നീണ്ട പുരോഹിത സ്വാധീനം ശാസ്ത്ര ഗവേഷണങ്ങൾക്ക് വിലക്കുകൾ കൽപിച്ചു. ശാസ്ത്രജ്ഞരെ വധശിക്ഷകൾക്കു വിധേയരാക്കി. സ്വന്തം മനസ്സിന്റെ ദൗർബല്യങ്ങൾക്ക് പരിഹാരമായി മനുഷ്യൻ സൃഷ്ടിച്ചെടുത്ത മതം എന്ന സമ്പ്രദായം, അവന്റെ പുരോഗതിയുടെ ആണിക്കല്ലാകേണ്ട ശാസ്ത്രീയ ചിന്തയുടെ അന്തകനാകുന്ന വിരോധാഭാസമായിരുന്നു അത്. മനുഷ്യമനസ്സിന് ആശ്വാസം നൽകാനുണ്ടായ മതങ്ങൾ മനുഷ്യമനസ്സിനെ മയക്കുന്ന കറുപ്പായി രൂപാന്തരം പ്രാപിച്ച വൈപരീത്യം(ഇപ്പോഴും,  ഈ ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലും  പല മതപഠനക്ളാസുകളിലെയും ഒരു പ്രധാന പാഠ്യവിഷയം “എന്തു കൊണ്ട് പരിണാമ സിദ്ധാന്തം ശരിയല്ല” എന്നതാണ്). മതങ്ങളുടെ ദുഃസ്വാധീനത്തിൽ നിന്ന് ശാസ്ത്രീയവീക്ഷണങ്ങളും സ്വതന്ത്രചിന്തകളും മുക്തമാകാൻ കുറച്ചു സമയമെടുത്തു. മേഘങ്ങൾ എത്രയൊക്കെ മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലും സൂര്യൻ ഒരിക്കൽ പുറത്തു വരും എന്നതു പോലെ, സർവ പ്രതിസന്ധികളെയും മറികടക്കാൻ ശാസ്ത്രത്തിനായി. കാരണം സത്യം ഒരു നാൾ അംഗീകരിക്കപ്പെടും എന്ന പ്രാപഞ്ചികതത്വം തന്നെ. ഒരു ഇരുണ്ട കാലഘട്ടത്തിന്റെ അവസാനമായിരുന്നു അത്.

മഹത്തായ കണ്ടുപിടിത്തങ്ങളെല്ലാം തന്നെ നടന്നിട്ടുള്ളത് ശാസ്ത്രീയചിന്തയുടെ തണലിലാണ്. മനുഷ്യനുൾപ്പെടുന്ന സർവ ചരാചരങ്ങളും, എന്തിന്, ഈ പ്രപഞ്ചം തന്നെയും ഉണ്ടായത് ഒരു അമാനുഷികശക്തിയുടെ അദ്‌ഭുതപ്രകടനമായി കൊണ്ടാടപ്പെട്ട കാലഘട്ടത്തിലാണ് മഹാവിസ്ഫോടന സിദ്ധാന്തവും, പരിണാമ സിദ്ധാന്തവും പോലുള്ള വിപ്ലവാത്മകമായ ശാസ്ത്രമുന്നേറ്റങ്ങളുണ്ടാകുന്നത്. ജീവജാലങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച് അന്നുവരെയുള്ള വിശ്വാസങ്ങളിൽ നിന്ന് മാറി നടക്കാനുള്ള ത്വര ചാൾസ് ഡാർവിൻ എന്ന യുഗപുരുഷനില്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ, ഒരു പക്ഷെ ഇന്നും ജീവശാസ്ത്രം പഠിക്കാനും പഠിപ്പിക്കാനും   മതഗ്രന്ഥങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നേനെ ആശ്രയം. ചുറ്റുപാടുമുള്ള ജീവികളെ സ്ഥിരമായി നിരീക്ഷിക്കുവാനും കൂടുതൽ പഠിക്കാനും, പഠനഫലങ്ങളെ അപഗ്രഥിച്ച് വ്യക്തമായ നിഗമനങ്ങളിൽ എത്തിച്ചേരുവാനും ഡാർവിനു തുണയായത് അദ്ദേഹത്തിൽ അന്തർലീനമായിരുന്ന ശാസ്ത്രീയ ചോദനകളായിരുന്നു. വനവാസിയായി  ജീവനമാരംഭിച്ച മനുഷ്യവംശം ഇന്ന് ബഹിരാകാശ പേടകങ്ങളിൽ അന്തിയുറങ്ങുന്നതിന്റെയും  അടിസ്ഥാനം  ഇതേ ശാസ്ത്രീയാവബോധമാണ്.

നാം ഇന്ന് ജീവിക്കുന്ന സമൂഹം ആ ഇരുണ്ട ഭൂതകാലത്തിൽ നിന്നും വളരെയധികം മാറിയിരിക്കുന്നു. മതവും മതസ്‌ഥാപനങ്ങളും ഇപ്പോഴും പ്രബലമാണെങ്കിലും ശാസ്ത്രവും ശാസ്ത്ര ചിന്തകളും ഇപ്പോൾ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു, അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ശാസ്ത്രജ്ഞർ  പുരസ്കാരങ്ങളാൽ ബഹുമാനിക്കപ്പെടുന്നു.

പക്ഷേ ശരിയായ പാതയിലാണോ  ഈ  സ്വാതന്ത്ര്യം  വിനിയോഗിക്കപ്പെടുന്നത് എന്ന കാര്യത്തിൽ ഒരു പുനർ വിചിന്തനം ആവശ്യമാണ്. നമ്മുടെ നാട്ടിൽ പണ്ട് വ്യാപകമായി കാണപ്പെട്ടിരുന്ന ജൈവ വ്യവസ്ഥകളായിരുന്നു കാവുകൾ, കുളങ്ങൾ മുതലായവ. വ്യത്യസ്ത തരം ജീവിവർഗങ്ങളുടെ ആവാസവ്യവസ്‌ഥയായിരുന്ന ഇത്തരം പ്രദേശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരുന്നത് വിശ്വാസങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തിയായിരുന്നു. പക്ഷേ പഴമയോടും, പഴയ വിശ്വാസങ്ങളോടുമെല്ലാം നിഷേധാത്മക സമീപനം പുലർത്തുന്ന ഒരു വിഭാഗം പുതുതലമുറക്കാർ  ഇത്തരം പ്രദേശങ്ങളെ നിർദാക്ഷിണ്യം നശിപ്പിക്കുന്ന പ്രവണതയാണ് ഇന്ന് കാണാൻ കഴിയുന്നത്. ഈ നശീകരണ പ്രക്രിയക്കു പിന്നിൽ പരോക്ഷമായെങ്കിലും ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്, ഈ പഴമകളെല്ലാം വെറും അന്ധവിശ്വാസമാണെന്ന ധാരണയും വ്യർത്ഥമായ ലാഭേച്ഛയുമാണ്. പക്ഷേ ഈ കാവുകളുടെയും, കുളങ്ങളുടേയുമെല്ലാം നാശം പ്രകൃതിയിൽ ചില പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചപ്പോൾ അവയെ പറ്റി ശാസ്ത്രീയ പഠനങ്ങൾ നടന്നു. ആ പഠനങ്ങളിൽ നിന്നും എങ്ങനെയാണ് അവ പ്രകൃതിയിലെ ജൈവ സന്തുലനത്തെ കൃത്യമായി പരിപാലിച്ചു പോന്നത് എന്നതിനെ പറ്റിയുള്ള കൃത്യമായ ചിത്രം അനാവൃതമായി.  നമ്മൾ പഴഞ്ചൻ എന്ന് കരുതിയ ചില വിശ്വാസങ്ങളുടെ തണലിലാണ് പഴയ തലമുറ സമർഥമായി പ്രകൃതി സംരക്ഷണം നിർവഹിച്ചത്.  പക്ഷെ ഈ തിരിച്ചറിവ് നമുക്കുണ്ടായപ്പോഴേക്കും കാര്യങ്ങൾ കൈവിട്ടു പോയിരിക്കുന്നു. അത് പോലെ  തീയും പുകയുമേൽക്കുന്ന അടുപ്പുകളിൽ നിന്ന് ഗ്യാസ് സിലിണ്ടറിലേക്കും, ചക്കപ്പുഴുക്കിൽ നിന്ന് കെ. എഫ്. സിയിലേക്കും നാം പുരോഗമിച്ചപ്പോൾ സമയലാഭത്തിനും പുത്തൻ രുചികൾക്കുമൊപ്പം നമുക്കു കിട്ടിയ സമ്മാനമാണ് കാൻസർ പോലുള്ള മാരകരോഗങ്ങൾ. ആധുനിക ശാസ്ത്രനേട്ടങ്ങളുടെ ഫലമായി നമ്മുടെ അവബോധവും ആധുനികമായപ്പോൾ നമ്മുടെ പൂർവികരുടെ പല നന്മകളും നമുക്ക് “അശാസ്ത്രീയവും അനാവശ്യവുമായി”.

ഇങ്ങനെയുള്ള ഉദാഹരണങ്ങൾ നമ്മോടു പറയുന്നത് ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട വസ്തുതയാണ്. പുത്തൻ മുന്നേറ്റങ്ങൾക്കൊപ്പം പഴമയുടെ നന്മകളെയും കൂടി ഉൾക്കൊള്ളുന്ന തരത്തിലാകണം നമ്മുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകളും സമീപനവും. അത്തരത്തിൽ വേണം നമ്മുടെ അവബോധത്തിലെ ശാസ്ത്രീയത നിർവചിക്കപ്പെടേണ്ടതും. മറിച്ചായാൽ സമൂഹത്തിന് ഒരു പ്രയോജനവുമില്ലാത്ത വെറുമൊരു ഏച്ചുകെട്ടലായി ശാസ്ത്രനേട്ടങ്ങളും ശാസ്ത്രീയചിന്തകളും വിലയിരുത്തപ്പെടും.

ഇന്നു മനുഷ്യരാശി നേടിയിരിക്കുന്ന നേട്ടങ്ങളെല്ലാം ശാസ്ത്രത്തിന്റെ സംഭാവനയാണ്. അംബരചുംബികളായ കോൺക്രീറ്റ് സൗധങ്ങളും, അത്യാധുനിക വാഹനങ്ങളുമെല്ലാം ഈ നേട്ടങ്ങളിൽ ചിലതു മാത്രം. ഇവയെല്ലാം നമുക്ക് ഒഴിച്ചു കൂടാനാവാത്തവയുമാണ്. എന്നു കരുതി സർവമാന സസ്യലതാദികളും വെട്ടി നശിപ്പിച്ച് കെട്ടിടങ്ങൾ കെട്ടിപ്പൊക്കിയാൽ നമ്മുടെ വരും തലമുറയെ കാത്തിരിക്കുന്നതെന്താകും? ഇപ്പോൾ തന്നെ മണ്ണ് , ജലം , വായു തുടങ്ങിയ എല്ലാത്തരം വിഭവങ്ങളും ദിനംപ്രതി മലിനമാകുന്നു. ഈ അവസ്ഥയ്ക്കു കാരണം ശാസ്ത്രപുരോഗതിയല്ല, മറിച്ച് തെറ്റായ അവബോധമാണ്. പുത്തൻ കണ്ടുപിടിത്തങ്ങളുടെ ഫലമായി വ്യവസായ ശാലകൾ ജന്മമെടുത്തപ്പോൾ, അവ മൂലമുണ്ടാകുന്ന മാലിന്യം നമ്മുടെ പ്രകൃതി വിഭവങ്ങളെ മലിനീകരിക്കും എന്ന അടിസ്ഥാന പാഠം നാം മനപൂർവ്വം മറന്നു. ഓരോ ദിവസവും ഓരോ വ്യവസായ ശാലകൾ കെട്ടിപ്പൊക്കി ലാഭം കുന്നു കൂട്ടണം എന്ന മനോഭാവം ഒരിക്കലും ശരിയായ ശാസ്ത്രീയാവബോധമുള്ള ഒരു സമൂഹത്തിനുണ്ടാകില്ല. അത്തരം  ചിന്തകൾ ദുരാഗ്രഹത്തിന്റെ ഫലമാണ്. ജീവൻ നിലനിർത്തപ്പെടാനാവശ്യമായ വിഭവങ്ങളെ നിലനിർത്തി വേണം വ്യാവസായിക പുരോഗതി ഉണ്ടാകേണ്ടതെന്നു ചിന്തിക്കുമ്പോഴാണ് നമ്മുടെ അവബോധം മൂല്യാധിഷ്ടിതമാകുന്നത്, അതു തന്നെയാണ് യഥാർത്ഥ ശാസ്ത്രീയാവബോധവും. ഇത്തരത്തിൽ മൂല്യാധിഷ്ടിതമായ ചിന്താഗതികളിലൂടെ വേണം ശാസ്ത്രീയ വീക്ഷണങ്ങൾ നിലനിൽക്കേണ്ടതും പുരോഗമിക്കേണ്ടതും.

മനുഷ്യരാശി ഏറെ പുരോഗമിച്ച ഈ ഇരുപത്തൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലും വർണം, ജാതി മുതലായ ഘടകങ്ങൾ സമൂഹത്തിൽ അതിശക്തമായി നിലനിൽക്കുന്നു. ഉന്നത സർവകലാശാലകളിൽ പോലും ജാതിയുടെയും വർണത്തിന്റെയും പേരിൽ വിദ്യാർഥികൾ ആത്മാഹുതി ചെയ്യുന്ന ഒരു വർത്തമാനകാലമാണ് നമുക്കുള്ളത്. അത്തരം സംഭവങ്ങളെ രാഷ്ട്രീയമായി മുതലെടുക്കാൻ മറ്റു ചിലരും. ഏറ്റവും പരിഷ്കൃതരും പുരോഗമനം നേടിയവരുമെന്നവകാശപ്പെടുന്ന അമേരിക്കൻ സമൂഹത്തിൽ നിന്നു പോലും വർണവിവേചനത്തിന്റെ വാർത്തകൾ പുറത്തു വരുന്നു. മതങ്ങളുടെ പേരിൽ ആളുകൾ തമ്മിൽ തല്ലുന്നു. എന്തു കൊണ്ടാണ് ഇത്തരം    വിവേചനമനോഭാവം നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ ശക്തമായി നില നിൽക്കുന്നത്? എന്തു കൊണ്ട് ഇത്തരം പ്രതിലോമകരമായ ചിന്താഗതികളെ പൂർണമായും തുടച്ചു നീക്കാൻ നമുക്കു കഴിയുന്നില്ല? ഏറെ ആലോചിക്കേണ്ട ഒരു വിഷയമാണിത്. കറുത്ത നിറമുള്ളവനെ മാറ്റി നിർത്തുന്നവർ ഓർക്കേണ്ട ഒരേയൊരു വസ്തുത കറുത്തവന് ആ നിറം കിട്ടിയത് അവന്റെ ത്വക്കിൽ മെലാനിൻ എന്ന പദാർത്ഥം കൂടിയ അളവിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത് കൊണ്ടാണെന്നതാണ്. അല്ലാതെ തൊലി കറുത്തവൻ മറ്റൊരു സ്പീഷിസല്ല. അതു പോലെ തന്നെയാണ് ജാതിചിന്തയുടെ കാര്യവും. ഏതു ജാതിയിൽ പെട്ടവനായാലും രക്തത്തിന് ചുവന്ന നിറം തന്നെയാണ്. ഇതെല്ലാം ഏറ്റവും ലളിതമായ ശാസ്ത്രീയ യുക്തികളാണ്. ഇതൊന്നും മനസിലാക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധം വിഡ്ഢികളല്ല ഈ സമൂഹത്തിലുള്ള ആരും. എന്നിട്ടും നമ്മളിൽ പലരും ഇതൊന്നും ഉൾക്കൊള്ളാൻ കൂട്ടാക്കുന്നില്ല. സാമാന്യ ബുദ്ധിക്കു  മീതെ മറ്റു ചില നിക്ഷിപ്ത താൽപര്യങ്ങളും ദുഷിച്ച ചിന്തകളും മനസ്സിൽ ശക്തമായി നിൽക്കുന്നതു കൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നത്. അവ പൂർണമായും തൂത്തെറിഞ്ഞാൽ മാത്രമേ നാം ഇത്തരം ചിന്താഗതികളിൽ നിന്നു മുക്തരാകൂ. അതിന് ഇങ്ങനെയുള്ള വിഷയങ്ങളിൽ നമ്മുടെ അവബോധം കൂടുതൽ പുരോഗമിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു, കൂടുതൽ ശാസ്ത്രീയമാകേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

എത്രത്തോളം ശാസ്ത്രീയമായ അവബോധമാണ് ഓരോ വ്യക്തികൾക്കുമുണ്ടാകുന്നത്, അത്രത്തോളം സമൂഹം വികസിക്കും. ഭൗതികമായി മാത്രമല്ല, ബൗദ്ധികമായും. ഏർപ്പെടുന്ന ഓരോ വ്യവഹാരത്തെയും ശാസ്ത്രീയമായി മനസിലാക്കുക എന്നതാണ് ഇതിനുള്ള പോംവഴി. വൈകാരികത പാടില്ലെന്നല്ല, അതു മനുഷ്യസഹജമാണ്. പക്ഷെ അതിവൈകാരികത, ശാസ്ത്രീയ വിശകലനങ്ങൾക്ക് ചിലപ്പോഴെങ്കിലും വിലങ്ങു തടിയാകാറുണ്ട്. വിശകലങ്ങളിലുണ്ടാകുന്ന ന്യൂനത അറിയാതെയാണെങ്കിലും നാം ഏർപ്പെടുന്ന വ്യവഹാരങ്ങളെയും ബാധിച്ചേക്കാം. തൽഫലമായി ചിലപ്പോൾ നാം പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന വിജയം നമുക്കവിടെ നേടാനാകാതെയും വന്നേക്കാം. സാങ്കേതികമായ വികാസം ഓരോ തലമുറയിലുമുണ്ടാകുന്നു. ഭൗതികമായ ശാസ്ത്രീയ മുന്നേറ്റങ്ങളുടെ ഫലമാണ് ഈ സാങ്കേതിക വികാസം. അതെ ശാസ്ത്രീയ  മുന്നേറ്റം നമ്മുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകളിലും അവബോധത്തിലും സംഭവിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ നാം ആധുനിക മനുഷ്യർ എന്ന വിളിപ്പേരിന് അർഹരാകുന്നുള്ളൂ. അപ്പോൾ മാത്രമേ നമ്മുടെ സമൂഹവും പൂർണമായ അർത്ഥത്തിൽ ആധുനികത കൈവരിക്കുന്നുള്ളൂ.

Comments

comments