ഒരു കീയോം കീയോം കുട്ടിക്കഥ – Sajna K T

Author : Sajna K. T.
Company : NeST
Email : sajna.kt@nestgroup.net

ഒരു കീയോം കീയോം കുട്ടിക്കഥ

ഭാഗം 1
ഒരിടത്തൊരിടത്ത്,ഭൂമിയുടെ അങ്ങേയറ്റത്ത്‌…ഭൂമിക്കു അറ്റമുണ്ടോ? ഇവിടോരിടത്ത് നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ കണ്ണെത്താ ദൂരത്ത്‌ ഭൂമിക്ക് ഒരറ്റമുള്ളതായി തോന്നാറില്ലേ.അവിടെ ചെന്നാലോ, വീണ്ടും പുതിയ അറ്റം.അങ്ങനെ എല്ലാ കണ്ണെത്താദൂരങ്ങള്‍ക്കും അപ്പുറത്ത്,ഭൂമിയുടെ അങ്ങേയറ്റത്ത്‌, ഒരു മലയുടെ താഴ്വാരത്ത്,ഒരു കോഴിക്കുഞ്ഞ് ഉണ്ടായിരുന്നു.ഒരു കീയോം കീയോം കോഴിക്കുഞ്ഞ്.മഞ്ഞത്തൂവലുകളുള്ള, കുഞ്ഞു കണ്ണുകളില്‍ കുസൃതി ഒളിപ്പിച്ച ഒരു കോഴിക്കുഞ്ഞ്.അതിന്‍റെ ചുണ്ടുകള്‍ക്കും കാലുകള്‍ക്കും ഓറഞ്ച് നിറമായിരുന്നു.അതിന്‍റെ കീയോം കീയോം ശബ്ദം വിറയലാര്‍ന്നതായിരുന്നു.
പകല്‍ മുഴുവന്‍ കോഴിക്കുഞ്ഞ് താഴ്വരയില്‍ ചെലവിടും.പുല്‍നാമ്പുകളെ വേദനിപിക്കാതെ,സസൂക്ഷ്മം,തന്‍റെ കുഞ്ഞു ചുവടുകള് വെച്ച് താഴ്വര മുഴുവന്‍ ചുറ്റിയടിക്കും.പൂക്കളും പൂമ്പാറ്റകളും തുമ്പികളും കോഴിക്കുഞ്ഞിന്‍റെ സുഹൃത്തുക്കളാകാന്‍ മത്സരിച്ചു.ഓരോ പുല്‍ച്ചെടിയും ആ കുഞ്ഞു വിരല്‍ സ്പര്‍ശത്താല്‍ പുളകിതരായി.കീയോം കീയോം ശബ്ദം ആ ചെറിയ വലിയ ലോകത്തെ സംഗീതസാന്ദ്രമാക്കി.താഴ്വര മുഴുവന്‍ കോഴിക്കുഞ്ഞോടൊപ്പം നൃത്തം ചെയ്തു.
രാത്രി അമ്മയുടെ മടിയില്‍ തല വെച്ച് കോഴിക്കുഞ്ഞ് കിടക്കും.ക്ഷമയുടേയും ദയടുടേയും ബാലപാഠങ്ങള്‍ പഠിപ്പിച്ച ഭൂമീദേവിയാണ് കോഴിക്കുഞ്ഞിന്‍റെ അമ്മ.തന്‍റെ കുഞ്ഞു ഹൃദയത്തിനപ്പുറത്ത് കോഴിക്കുഞ്ഞിന് സനാഥത്വം നല്‍കിയത് ആ അമ്മയും അമ്മയുടെ കോടാനുകോടി മക്കളുമായിരുന്നു.അമ്മയുടെ മടിയില്‍ കിടന്ന് കോഴിക്കുഞ്ഞ് എന്നും ആകാശത്തെ ഉറ്റു നോക്കും.തന്നെ നോക്കി കണ്ണു ചിമ്മുന്ന അനേകായിരം നക്ഷത്രങ്ങളോട് കിന്നരിക്കും.ആകാശത്തില്‍ നിന്ന് മാലാഖകള്‍ മനോഹര സ്വപ്നങ്ങളായി വന്ന് കോഴിക്കുഞ്ഞിനെ ഉറക്കും.
ദിനരാത്രങ്ങള്‍ വേഗത്തില്‍ കടന്നുപോയി.കോഴിക്കുഞ്ഞിന്‍റെ ഓരോ നിമിഷവും ഊര്‍ജസ്വലമായിരുന്നു.കോഴിക്കുഞ്ഞിന്‍റെ സാമിപ്യം താഴ്വരയ്ക്ക് ഉന്മേഷം പകര്‍ന്നു.കോഴിക്കുഞ്ഞിന്‍റെ പുഞ്ചിരിയില്‍ താഴ്‌വരയുടെ സങ്കടങ്ങളെല്ലാം അലിഞ്ഞില്ലാതായി.ആടിയും പാടിയും കളിച്ചും ചിരിച്ചും ആ താഴ്വര ഭൂമിയിലെ സ്വര്‍ഗമായി.

ഭാഗം 2
ദൂരെയെവിടെയോ മനുഷ്യപാളയത്തില്‍ നൂറ്റാണ്ടുകളായി യുദ്ധം നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.ഒരു പുകയുദ്ധം.ആ പുകയ്ക്കുള്ളില്‍ ഉഗ്ര വിഷമുള്ള പാമ്പും തേളും മറഞ്ഞിരുന്ന് അട്ടഹസിക്കുന്നുണ്ട്.വിഡ്ഢികള്‍ അതറിയാതെ, അറിഞ്ഞിട്ടും അറിയാതെ, ഒരു ആവേശത്തില്‍, സ്വയം യുദ്ധത്തിനായി പണയപ്പെടുത്തുന്നു.സ്വന്തം ജീവനും ജീവിതവും നഷ്ടമാക്കുന്ന അവരെ നമുക്ക് ആത്മാക്കളെന്നു വിളിക്കാം.പുകയുന്ന ആത്മാക്കള്‍.
ഒരിക്കല്‍ എങ്ങനെയോ ഒരു ആത്മാവ് കോഴിക്കുഞ്ഞിന്‍റെ താഴ്‌വരയിലെത്തി.മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ, കണ്ണുകള്‍ കുഴിയില്‍ വീണ, കണ്ടാല്‍ പേടിയും അറപ്പും തോന്നുന്ന,വികൃതനായ ഒരു ആത്മാവ്.
ക്ഷീണിച്ചു വലഞ്ഞ ആത്മാവ് താഴ്വരയില്‍ വന്ന് വീഴുകയായിരുന്നു.പുല്ലുകളും പൂക്കളും ആത്മാവിനെ കണ്ട്‌ മുഖം തിരിച്ചു.പൂമ്പാറ്റകളും തുമ്പികളും വഴിമാറി നടന്നു.
പുല്‍ച്ചെടികള്‍:”ഇവന്‍ മനുഷ്യന്‍‍! ഇവനെ വിശ്വസിക്കരുത്.”
പൂക്കള്‍:”ഇവന്‍ നമ്മളെ കൊല്ലാന്‍ വന്നവന്‍.”
തുമ്പികള്‍:”ഇവന്‍ നമുക്ക് ആപത്ത്.”
പൂമ്പാറ്റകള്‍:”ഇവന്‍ ഭൂമിയുടെ ശത്രു.”
മാലാഖകള്‍(സ്വപ്നത്തില്‍):”കുഞ്ഞേ, നീ നിന്‍റെ ശത്രുക്കളെ തിരിച്ചറിയുക.”
കോഴിക്കുഞ്ഞ് പുഞ്ചിരിച്ചു.
കോഴിക്കുഞ്ഞിന് ആത്മാവിനെ പേടിയോ വെറുപ്പോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.കോഴിക്കുഞ്ഞിന് ആത്മാവിനോട് ദയയായിരുന്നു.കോഴിക്കുഞ്ഞ് ആത്മാവിനു കൂട്ടിരുന്നു.

ഭാഗം 3
അഞ്ചാം നാള്‍ ആത്മാവ് കണ്ണു തുറന്നു.താഴ്വരയിലെ വെളിച്ചം ആത്മാവിനെ അസ്വസ്ഥനാക്കി.കോഴിക്കുഞ്ഞ് ആത്മാവിന് വെള്ളം കൊടുത്തു.വെള്ളം കുടിക്കുമ്പോള്‍ ആത്മാവ് കിതക്കുകയായിരുന്നു.കോഴിക്കുഞ്ഞ് ആത്മാവിന് ഭക്ഷണം കൊടുത്തു.ആത്മാവ് അത് മുഴുവന്‍ ആര്‍ത്തിയോടെ കഴിച്ചു.കോഴിക്കുഞ്ഞ് ആത്മാവിനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.ആത്മാവിന് എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും പുഞ്ചിരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.കോഴിക്കുഞ്ഞ് ആത്മാവിനോട് കീയോം കീയോം സംസാരിച്ചു.ആത്മാവിന് അത് കേള്‍ക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.ആത്മാവ് അസ്വസ്ഥനായിരുന്നു.
ആത്മാവ് തന്‍റെ ഷര്‍ട്ടിന്‍റെ കീശയില്‍ നിന്ന് ഒരു വിഷവസ്തുവെടുത്ത് തന്‍റെ ചുണ്ടോടു ചേര്‍ത്തുവെച്ചു.കോഴിക്കുഞ്ഞ് നിസ്സഹായതയോടെ നോക്കി നിന്നു.ആത്മാവ് ആ വിഷം പുകച്ച് അര്‍മാദിച്ചു.താഴ്വര മുഴുവന്‍ മൂക്കു പൊത്തി.ആത്മാവ് വീണ്ടും വീണ്ടും പുകച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.ആത്മാവിന് അകത്തും പുറത്തും പുക മാത്രം.അതില്‍ താഴ്വരയും താഴ്വരയിലെ പുല്ലുകളും പൂക്കളും ഇല്ല.പൂമ്പാറ്റകളോ തുമ്പികളോ ഇല്ല.അല്പം മുമ്പ് തനിക്ക് ദാഹജലം നല്‍കിയ കോഴിക്കുഞ്ഞില്ല.കീയോം കീയോം ശബ്ദമില്ല.താഴ്വര ആത്മാവിന്‍റെ ലോകമായി മാറുകയാണ്.
തന്‍റെ താഴ്വര വിഷമയമാകുന്നത് നോക്കിനില്‍ക്കാന്‍ കോഴിക്കുഞ്ഞിന് കഴിഞ്ഞില്ല.ആ കുഞ്ഞു ഹൃദയത്തിലേക്ക് ഇന്നിതാ എവിടുന്നോ വന്നൊരു ആത്മാവ്,വികൃതനായ ആത്മാവ്,തിരിച്ചറിവ് പണയപ്പെട്ട ആത്മാവ്,ആയിരമായിരം വിഷസൂചികള്‍ കുത്തിക്കയറ്റുകയാണ്.
ആത്മാവിന്‍റെ നിശ്വാസവും പുകയും പാമ്പും തേളുമെല്ലാം കോഴിക്കുഞ്ഞ് സ്വയം സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.ആ കുഞ്ഞു ശരീരം വിഷപ്പുകയുമായി മല്ലിടുകയാണ്.കുഞ്ഞു തൂവലുകള്‍ പിടയാന്‍ തുടങ്ങി.കുഞ്ഞു സിരകള്‍ ഓരോന്നായി വിഷച്ചാലുകളായി മാറാന്‍ തുടങ്ങി.കുഞ്ഞു കോശങ്ങള്‍ നിര്‍ജീവമാകുകയാണ്.ഇത് കണ്ടു നിന്ന പൂക്കളും പുല്ലുകളും നിലവിളിച്ചു.പൂമ്പാറ്റകളും തുമ്പികളും കുതിച്ചെത്തി.തങ്ങളുടെ പ്രിയസുഹൃത്ത്‌, അല്ലാ തങ്ങളുടെ പ്രാണന്‍, നിലച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.അന്നാദ്യമായി ആ താഴ്വര കണ്ണീര്‍തടാകമായി.തടാകത്തില്‍ കോഴിക്കുഞ്ഞിന്‍റെ ഒരു തുള്ളി രക്തം കലര്‍ന്നു.കോഴിക്കുഞ്ഞ് എന്തോ പറയാന്‍ ചുണ്ടനക്കി. ആ കീയോം കീയോം ശബ്ദവും രക്തത്തില്‍ മുങ്ങിയലിഞ്ഞു.കുഞ്ഞു കണ്ണുകളില്‍ എന്നന്നേക്കുമായി കുസൃതി ഒളിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് കോഴിക്കുഞ്ഞ് മരിച്ചു വീണു.നിശ്ചലമായ ആ കുഞ്ഞു ശരീരം താങ്ങിയ താഴ്വരയും മരവിച്ചു കിടന്നു.
അപ്പോഴും ആത്മാവ് പുകച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

Comments

comments