Skip to main content

കുക്കറിന്റെ ഒന്നാമത്തെ വിസിൽ അടിച്ചു

ഇനിയും രണ്ട്‌ വിസിൽ കൂടി വേണമെന്ന് 

മനസിൽ കണക്ക്‌ കൂട്ടുമ്പോഴാണ്

തൊട്ടപ്പുറത്തെ വീട്ടിൽ നിന്നും

ആർത്തലച്ച്‌ കരയുന്നവരുടെ ശബ്ദം

എന്റെ ജനലഴികളിൽ ചിതറിത്തെറിച്ചത്‌.

 

ആരാവും കരയുന്നത്‌ എന്ത്‌ പറ്റിയതാവും.

ഞാൻ ഉത്കണ്ഠയോടെ 

കതകിന്റെ വിടവിലൂടെ നോക്കി.

 വീടിനു പുറത്ത്‌ അഞ്ചെട്ട്‌ പേരുണ്ട്‌ അവർ,

തിടുക്കപ്പെട്ട്‌ എന്തൊക്കെയോ തയ്യാറെടുപ്പുകൾ

നടത്തുകയാണെന്ന്

ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ തോന്നും.

ഒന്നിനു പുറകെ ഒന്നായ്‌‌ കാറുകൾ‌ നിർത്തുന്നു,

അതിനകത്ത്‌ നിന്നും സ്ത്രീകൾ 

വാവിട്ട്‌ കരഞ്ഞു കൊണ്ട്‌ അകത്തേക്ക്‌ ഓടി.

കുട്ടികൾക്ക്‌‌ ചാറ്റൽ മഴ കണ്ടതിലുള്ള സന്തോഷം

ആണുങ്ങൾ മുഖത്ത്‌ ഗൗരവത്തിന്റെ വലിയ

തിരശീല വലിച്ചു കെട്ടിയിരിക്കുന്നു.

 

എന്റെ മനസ്‌ പറഞ്ഞു

അവർക്ക്‌ പ്രിയപ്പെട്ട ഒരാൾ മരിച്ചിരിക്കുന്നു.

ആരായിരിക്കാം അത്‌,

ഒരിക്കൽ ഒരുപക്ഷെ അവരെ തലോടി 

ഉറക്കിയിരുന്ന കൈകളാകാം

വെയിലും മഴയുമേറ്റ്‌ അവർക്കായി മാത്രം

ഉഴച്ച ശരീരമാകാം

പണികഴിഞ്ഞ്‌ വരുമ്പോൾ‌ മടിക്കുത്തിൽ നിന്നും

വിയർപ്പിൽ മുങ്ങിയ സമ്മാനപ്പൊതി 

അവർക്കായ്‌ നീട്ടിയ സ്നേഹമാകാം‌. 

അരവയറിൽ കഞ്ഞി‌‌‌യും‌ 

ബാക്കിയിൽ സ്നേഹവും നിറച്ച്‌‌ 

സ്വപ്നങ്ങൾ കാണാൻ പഠിപ്പിക്കുമ്പോഴും

അവരെ മാത്രമോർത്ത്‌ വിതുമ്പിയ ചുണ്ടുകളാകാം.

 

ഇത്‌ അവസാനത്തെ അവസരമാണവർക്ക്

 മുഖം ഒരു വട്ടം കൂടി കാണാൻ 

ഒന്ന് കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ

ഇനിയാ സ്ഥാനത്ത്‌ നിറയുന്ന ശൂന്യതയോർത്ത്

അവരെന്റെ ആരുമല്ലാതിരുന്നിട്ടും 

മനസിന്‌ വല്ലാത്ത ഭാരം തോന്നി.

 

ഭൂമി ജീവിതത്തിൽ അയാൾക്ക്‌ 

നീതി ലഭിച്ചിരിക്കുമോ.

ഇത്രയും നാൾ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന 

ബന്ധങ്ങളുടെ നൂലിഴകളിൽ നിന്നും 

പൊട്ടിയകന്ന്,

തനിച്ച്‌ പുതിയ ഏതോ ഒരു ലോകത്തിൽ‌ 

അയാൾക്ക്‌ പേടി തോന്നുന്നുണ്ടാകുമോ

ചിന്തകൾക്ക്‌ പൂർണ്ണവിരാമം ഇടുവാനെന്ന പോലെ

കുക്കർ വിസിൽ അടിച്ചു.

ഇതെത്രാമത്തെയാണെന്ന് ഓർക്കുന്നില്ലല്ലൊ 

വെന്ത്‌ പോയിട്ടുണ്ടാകുമോ 

ആശങ്കൾ നിറഞ്ഞ‌ ജീവിതത്തിലേക്ക്‌ 

വീണ്ടുമെനിക്ക്

തിരികെ നടന്നല്ലേ പറ്റൂ

Author
Kripa Abraham
vote
0
Category